Από το σκοτάδι στο φως

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, κάτι αλλάζει στην ατμόσφαιρα. Ανεπαισθήτως. Δεν είναι μόνο οι “κερασιές που θ’ ανθίσουν και φέτος”, όπως έλεγε ο Μενέλαος Λουντέμης. Είναι αυτή η αίσθηση μετάβασης που έρχεται κάθε χρόνο με την Άνοιξη. Λες και ετοιμάζεται κάτι να περάσει από το σκοτάδι στο φως. Ίσως, τελικά, εκεί να κρύβεται όλη η ουσία του Πάσχα.

Η λέξη «Πάσχα» προέρχεται από το εβραϊκό Pesach και σημαίνει «πέρασμα». Πέρασμα όχι μόνο γεωγραφικό ή ιστορικό, αλλά βαθιά συμβολικό: από τη σκλαβιά στην ελευθερία, από τη δοκιμασία στη λύτρωση, από το τέλος σε μια νέα αρχή. Ένα πέρασμα που δεν αφορά μόνο λαούς, αλλά και τον καθένα από εμάς, στις μικρές και μεγάλες μας στιγμές.

Το Πάσχα έχει αυτή τη διπλή φύση: από τη μία σε φέρνει αντιμέτωπο με τη δυσκολία, τον πόνο, την απώλεια. Και από την άλλη σου ενισχύει την πεποίθηση με τον ερχομό της Ανάστασης ότι τίποτα από αυτά δεν είναι το τέλος.

Ίσως γι’ αυτό συγκινεί τόσο βαθιά.

Γιατί όλοι, λίγο-πολύ, έχουμε περάσει από το δικό μας «σκοτάδι». Από στιγμές που έμοιαζαν ατελείωτες. Από περιόδους που τίποτα δεν έδειχνε να αλλάζει. Και όμως, κάπως, πάντα έρχεται ένα φως. Μικρό στην αρχή, σχεδόν διστακτικό, αλλά αρκετό για να σε κάνει να συνεχίσεις.

Αυτό είναι το Πάσχα. Όχι μόνο οι καμπάνες, τα κεριά και το αρνί στη σούβλα. Αλλά εκείνη η βεβαιότητα πως, ό,τι κι αν περνάς, υπάρχει ένα «μετά».

Και έτσι, καθώς καθόμαστε κι εμείς γύρω από τα δικά μας τραπέζια, άλλα γεμάτα, άλλα πιο λιτά, επαναλαμβάνουμε, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, μια παλιά ιστορία. Αυτή του Μυστικού Δείπνου, εκεί που ο Χριστός και οι μαθητές Του μοιράστηκαν ένα λιτό δείπνο, το ψωμί και το κρασί τους. Και αντάλλαξαν λόγια που θα άλλαζαν την ιστορία και θα έμεναν στους αιώνες. Μια ήσυχη στιγμή πριν τη θύελλα.

Αν το καλοσκεφτούμε, κάθε οικογενειακό τραπέζι έχει κάτι από εκείνο το Δείπνο. Λίγη αγάπη, λίγη ένταση, μερικές σιωπές, μερικά βλέμματα που λένε περισσότερα από τις λέξεις. Ειδικά το Πασχαλινό τραπέζι. Τρώμε μαζί. Περιμένουμε. Ελπίζουμε. Και κάπου ανάμεσα σε ένα κόκκινο αυγό και μια κουβέντα, συνειδητοποιούμε πως το πιο σημαντικό «πέρασμα» δεν γίνεται στους δρόμους ή στις ημερομηνίες. Γίνεται μέσα μας.

Από το σκοτάδι… στο φως.