Περηφάνια και προκατάληψη

Διαχρονικές Γραφές και Αναγνώσεις

(Το βιβλίο αυτό ανοίγει τη νέα μηνιαία στήλη σε συνεργασία με του Booksitting και του Filoblogiko — μια μικρή αφορμή επιστροφής σε κλασικά που εξακολουθούν να μας αφορούν.)

Υπάρχουν βιβλία που τα διαβάζεις και προχωράς. Και υπάρχουν κι εκείνα που σε κάνουν να επανέρχεσαι, να σταματήσεις για λίγο. Κάποια από αυτά γράφτηκαν σε παλιότερες εποχές, όμως, άνετα διαβάζονται και στο σήμερα. Είναι αυτά τα βιβλία που ακόμα και μετά από τόσα χρόνια έχουν να σου περάσουν ένα μήνυμα μοναδικό. Σου μιλούν πιο προσωπικά και αγγίζουν τη βαθύτερη ύπαρξή σου.

Το «Περηφάνεια και Προκατάληψη» της Τζέιν Όστεν ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Η ιστορία είναι γνωστή: η Ελίζαμπεθ, ο Ντάρσι, παρεξηγήσεις, κοινωνικοί κανόνες, μια αγάπη που δεν έρχεται εύκολα. Κι όμως, αυτό που μένει δεν είναι η πλοκή. Είναι το ότι επανέρχεσαι σ’ αυτήν, την κατά τα άλλα κοινότυπη ιστορία, μετά από διακόσια χρόνια (τρομάζεις και που το προφέρεις) και βρίσκεις κάτι από το σήμερα.

Γιατί το διάβασα αλλιώς αυτή τη φορά

Δεν στάθηκα τόσο στην ιστορία, όσο σε αυτό που κάνει ήπια, αλλά τόσο καλά η Όστεν: σε βάζει να αμφισβητήσεις τη δική σου κρίση.

Γιατί είναι πολύ εύκολο να δεις τον Ντάρσι ως αλαζόνα. Και εξίσου εύκολο να ταυτιστείς με την Ελίζαμπεθ.

Μέχρι που καταλαβαίνεις ότι… έχεις υπάρξει και τα δύο. Έχεις υπάρξει περήφανος-η και δεν παραδέχεσαι ότι μπορείς να σφάλλεις. Έχεις υπάρξει προκατειλημμένος-η και έκρινες κάποιον-α επιπόλαια και άκαιρα, από την πρώτη κιόλας εντύπωση που σου έκανε: την εμφάνιση, τον τρόπο συμπεριφοράς, για να μην πούμε από την εικόνα που έχει (σκόπιμα;) δημιουργήσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χωρίς να τον-την έχεις γνωρίσει εις βάθος. Πώς θα παραδεχτείς, κατόπιν ότι έκανες λάθος;

Αυτό που τελικά μένει

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τον έρωτα. Για τί άλλο θα μπορούσε να γράψει, εξάλλου μία γυναίκα το 19ο αιώνα; Πώς θα μπορούσε να είναι επικριτική απέναντι στην κοινωνία που περιορίζει και συνθλίβει τις περισσότερες φορές τα “θέλω” του φύλου της; Η Όστεν, όμως, κρίνει. Και την κοινωνία της εποχής της και τα πρόσωπα. Γι’ αυτό και, σχεδόν σε όλα της τα έργα, παρουσιάζει τις ηρωίδες της να ξεφεύγουν από τα καθιερωμένα κοινωνικά πρότυπα. Εδώ η Ελίζαμπεθ δεν ακολουθεί την πεπατημένη. Τόσο όμως αυτή, όσο και ο Ντάρσι, περνούν από τη βεβαιότητα στην αμφιβολία.
Από το «ξέρω» στο «ίσως έκανα λάθος».

Και αυτή η μικρή, σχεδόν αθόρυβη μετατόπιση είναι που κάνει το βιβλίο να μοιάζει τόσο σύγχρονο. Ποιος-α από μας σήμερα δεν μπορεί να δει τον εαυτό του εδώ; Ποιος-α-της από μας ξεφορτώνεται εύκολα τη σιγουριά του για χάρη της αμφιβολίας; Ποιος-α-ή είναι ανοιχτός σε άλλες απόψεις που αμφισβητούν τη δική του-της;

Ίσως τελικά…

…να μη διαβάζουμε τέτοια βιβλία για να περάσουμε ευχάριστα την ώρα μας με μια ανάλαφρη ιστορία , αλλά για να αναγνωρίσουμε κάτι από τον εαυτό μας.

Και αυτό είναι πιο απαιτητικό απ’ όσο φαίνεται.

Διαβάστε το άρθρο μου στο Booksitting ΕΔΩ.

Διαβάστε μαζί μας

Αν αποφασίσετε να διαβάσετε το βιβλίο του μήνα, θα χαρώ πολύ να μοιραστείτε τις σκέψεις σας.
Τι κρατήσατε από την ανάγνωση; Τι σας ξάφνιασε; Θα το προτείνατε;

Η ανάγνωση γίνεται πάντα πιο ουσιαστική όταν μοιράζεται.

Δεν επιστρέφουμε στα Κλασικά από νοσταλγία. Επιστρέφουμε, γιατί έχουν κάτι να μας πουν.

(Το βιβλίο “Περηφάνια και προκατάληψη” και όλα τα υπόλοιπα της Τζέιν Όστεν μπορείτε να τα βρείτε στα Βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ)

---

“Δωρεάν υλικό για Φιλολόγους”

Προσφορά του Filoblogiko

---