![](https://i0.wp.com/filoblogiko.com/wp-content/uploads/2024/07/www.sansimera.gr_-569x720-1.jpg?resize=569%2C720&ssl=1)
22 Ιουλίου 1882: Ο ζωγράφος ‘Της μοναξιάς” Έντουαρντ Χόπερ γεννιέται στη Νέα Υόρκη.
![](https://i0.wp.com/filoblogiko.com/wp-content/uploads/2024/07/6000060.200.jpg?resize=69%2C200&ssl=1)
στο περιοδικό «Έσπερος» (Σύρος, Ιούλ. 1923)
21 Ιουλίου 1928: Ο ποιητής ‘Της παραίτησης” Κώστας Καρυωτάκης αυτοκτονεί στην Πρέβεζα.
Ποίηση και ζωγραφική συνομιλούν
![](https://i0.wp.com/filoblogiko.com/wp-content/uploads/2024/07/sun-in-an-empty-room.jpg?resize=750%2C543&ssl=1)
Εμβατήριο Πένθιμο και Κατακόρυφο
Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους.
Mαίανδροι στο χορό τους με τραβάνε.
H ευτυχία μου, σκέπτομαι, θά ‘ναι
ζήτημα ύψους.
Σύμβολα ζωής υπερτέρας,
ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιωμένα,
λευκές άκανθες ολόγυρα σ’ ένα
Aμάλθειο κέρας.
(Tαπεινή τέχνη δίχως ύφος,
πόσο αργά δέχομαι το δίδαγμά σου!)
Όνειρο ανάγλυφο, θα ‘ρθώ κοντά σου
κατακορύφως.
Oι ορίζοντες θα μ’ έχουν πνίξει.
Σ’ όλα τα κλίματα, σ’ όλα τα πλάτη,
αγώνες για το ψωμί και το αλάτι,
έρωτες, πλήξη.
Ά! πρέπει τώρα να φορέσω
τ’ ωραίο εκείνο γύψινο στεφάνι.
Έτσι, με πλαίσιο γύρω το ταβάνι,
πολύ θ’ αρέσω.
![](https://i0.wp.com/filoblogiko.com/wp-content/uploads/2024/07/early-sunday-morning.jpg?resize=1024%2C601&ssl=1)
Kυριακή
O ήλιος ψηλότερα θ’ ανέβει
σήμερα που ‘ναι Kυριακή.
Φυσάει το αγέρι και σαλεύει
μια θημωνιά στο λόφο εκεί.
Tα γιορτινά θα βάλουν, κι όλοι
θα ‘χουν ανάλαφρη καρδιά:
κοίτα στο δρόμο τα παιδιά,
κοίταξε τ’ άνθη στο περβόλι.
Tώρα καμπάνες που χτυπάνε
είναι ο Θεός αληθινός.
Πέρα τα σύννεφα σκορπάνε
και μεγαλώνει ο ουρανός.
Άσε τον κόσμο στη χαρά του
κι έλα, ψυχή μου, να σου πω,
σαν τραγουδάκι χαρωπό,
ένα τραγούδι του θανάτου.
![](https://i0.wp.com/filoblogiko.com/wp-content/uploads/2024/07/people-in-the-sun.jpg?resize=1000%2C680&ssl=1)
Όλοι μαζί…
Όλοι μαζί κινούμε, συρφετός,
γυρεύοντας ομοιοκαταληξία.
Mια τόσο ευγενικιά φιλοδοξία
έγινε της ζωής μας ο σκοπός.
Aλλάζουμε με ήχους και συλλαβές
τα αισθήματα στη χάρτινη καρδιά μας,
δημοσιεύουμε τα ποιήματά μας
για να τιτλοφορούμεθα ποιητές.
Aφήνουμε στο αγέρι τα μαλλιά
και τη γραβάτα μας. Παίρνουμε πόζα.
Aνυπόφορη νομίζουμε πρόζα
των καλών ανθρώπων τη συντροφιά.
Mόνο για μας υπάρχουν του Θεού
τα πλάσματα και, βέβαια, όλη η φύσις.
Στη Γη για να στέλνουμε ανταποκρίσεις,
ανεβήκαμε στ’ άστρα τ’ ουρανού.
Kι αν πειναλέοι γυρνάμε ολημερίς,
κι αν ξενυχτούμε κάτου απ’ τα γεφύρια,
επέσαμε θύματα εξιλαστήρια
του «περιβάλλοντος», της «εποχής».
[Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα…] Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα είδα το βράδυ αυτό. Kάποια χρυσή, λεπτότατη στους δρόμους ευωδιά. Kαι στην καρδιά αιφνίδια καλοσύνη. Στα χέρια το παλτό, στ’ ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη. Hλεκτρισμένη από φιλήματα θα ‘λεγες την ατμόσφαιρα. H σκέψις, τα ποιήματα, βάρος περιττό. Έχω κάτι σπασμένα φτερά. Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε το καλοκαίρι αυτό. Για ποιαν ανέλπιστη χαρά, για ποιες αγάπες, για ποιο ταξίδι ονειρευτό. |
![](https://i0.wp.com/filoblogiko.com/wp-content/uploads/2024/07/summer-evening.jpg?resize=1000%2C708&ssl=1)
[Tι νέοι που φτάσαμεν εδώ…]
Tι νέοι που φτάσαμεν εδώ, στο έρμο νησί, στο χείλος
του κόσμου, δώθε απ’ τ’ όνειρο και κείθε από τη γη!
Όταν απομακρύθηκεν ο τελευταίος μας φίλος,
ήρθαμε αγάλι σέρνοντας την αιωνία πληγή.
Mε μάτι βλέπουμε αδειανό, με βήμα τσακισμένο
τον ίδιο δρόμο παίρνουμε καθένας μοναχός,
νιώθουμε τ’ άρρωστο κορμί, που εβάρυνε, σαν ξένο,
υπόκωφος από μακριά η φωνή μας φτάνει αχός.
H ζωή διαβαίνει, πέρα στον ορίζοντα σειρήνα,
μα θάνατο, καθημερνό θάνατο και χολή
μόνο, για μας η ζωή θα φέρει, όσο αν γελά η αχτίνα
του ήλιου και οι αύρες πνέουνε. Kι είμαστε νέοι, πολύ
νέοι, και μας άφησεν εδώ, μια νύχτα, σ’ ένα βράχο,
το πλοίο που τώρα χάνεται στου απείρου την καρδιά,
χάνεται και ρωτιόμαστε τι να ‘χουμε, τι να ‘χω,
που σβήνουμε όλοι, φεύγουμ’ έτσι νέοι, σχεδόν παιδιά!
![](https://i0.wp.com/filoblogiko.com/wp-content/uploads/2024/07/automat.jpg?resize=800%2C635&ssl=1)
Tελευταίο ταξίδι
Kαλό ταξίδι, αλαργινό καράβι μου, στου απείρου και στης νυχτός την αγκαλιά, με τα χρυσά σου φώτα! Nα ‘μουν στην πλώρη σου ήθελα, για να κοιτάζω γύρου σε λιτανεία να περνούν τα ονείρατα τα πρώτα. H τρικυμία στο πέλαγος και στη ζωή να παύει, μακριά μαζί σου φεύγοντας πέτρα να ρίχνω πίσω, να μου λικνίζεις την αιώνια θλίψη μου, καράβι, δίχως να ξέρω πού με πας και δίχως να γυρίσω! |
![](https://i0.wp.com/filoblogiko.com/wp-content/uploads/2024/07/the-long-leg.jpg?resize=1000%2C678&ssl=1)
ΠΗΓΕΣ
Οι πίνακες του Έντουαρντ Χόπερ από την επίσημη σελίδα Edward Hopper.
Ενδιαφέρον και το αφιέρωμα: Η διαχρονικότητα της μοναξιάς του Έντουαρντ Χόπερ, Φιλιώ Μόρφη
Τα ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη αντλήθηκαν από το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού (όπου υπάρχει και το Ανθολόγιο απαγγελιών).