“Η άνοιξη αυτή μας βρήκε όλους απροετοίμαστους
Γιάννης Ρίτσος, “Οδηγός ασανσέρ” ,1958
κι ανόρεξους ή αδιάφορους –
απροετοίμαστη κι η άνοιξη, σε κάθε της βήμα κοντοστέκεται
σαστίζει και σωπαίνει κάτω απ’ τα λίγα της δέντρα– δε ρωτάει.
Το φως επιστρέφει
απ’ το περσινό καλοκαίρι κατάκοπο κι αφηρημένο, απόμακρο,
παραξενεμένο απ’ την καινούρια του νεότητα…”
Similar Posts
![Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά στα παλιά αναγνωστικά](https://i0.wp.com/filoblogiko.com/wp-content/uploads/2023/12/Χριστούγεννα.png?fit=426%2C553&ssl=1)
Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά στα παλιά αναγνωστικά
Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι… Οι γλυκές αναμνήσεις της παιδική ηλικίας συνοδευμένες από τις εικόνες των σχολικών βιβλίων (και όχι ψηφιακές). Γεμάτες από το αυθεντικό αίσθημα της προσμονής συντελούσαν στη δημιουργία της μαγικής ατμόσφαιρας των γιορτών, χωρίς ίχνος κορεσμού από την υπερπροσφορά δώρων και τυπικών ευχών. Ευτυχές το Νέον Έτος!…
![“Η καρδιά της μάνας”: μία αλλόκοτη ιστορία για τη γιορτή της μητέρας](https://i0.wp.com/filoblogiko.com/wp-content/uploads/2024/05/hora_85_20110205_16165471412.jpg?fit=500%2C495&ssl=1)
“Η καρδιά της μάνας”: μία αλλόκοτη ιστορία για τη γιορτή της μητέρας
Στις μικρές τάξεις του δημοτικού κάναμε αφιερώματα στην τάξη, αλλά και σε όλο το σχολείο, στη γιορτή της μητέρας: ζωγραφίζαμε, διαβάζαμε ποιήματα είτε εμείς είτε οι δάσκαλοί μας που εξυμνούσαν την ανιδιοτελή και απεριόριστη μητρική αγάπη. Θυμάμαι, όμως, μία ιστορία που μου προκαλούσε πραγματικό φόβο και τεράστια απορία για τα πεπραγμένα που εξιστορούσε και απορούσα,…
![Ο Αύγουστος στη ζωγραφική](https://i0.wp.com/filoblogiko.com/wp-content/uploads/2024/08/Tsarouxis-Mines-Avgoustos.jpg?fit=620%2C455&ssl=1)
Ο Αύγουστος στη ζωγραφική
Όπως περιγράφει και ο Καζαντζάκης… Αύγουστος μήνας, ο πιο ανοιχτοχέρης κι αγαπημένος, βαρβάτος νοικοκύρης, με τις αγκαλιές φορτωμένες μελωμένα πωρικά και σεριανίζει στα μποστάνια και στ’ αμπέλια, πασαλειμμένος με κατακάθια του κρασιού, με διπλά προγούλια και τριπλές κοιλιές, με ορθή ουρά, άγιος Σάτυρος, μεγάλη η χάρη του! που χαίρεται και τρυγάει αιώνια το αμπέλι του την…
50 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου
Τίτος Πατρίκιος, Η ανάκριση Εκείνος που μ’ ανέκρινεήξερε πως φοβόμουνμα δεν του αρκούσεήθελε να με κάνεικι άλλο να φοβηθώαυτό ήταν το λάθος τουγιατί είχα φτάσει πιαεκεί που τελειώνει ο φόβος.Δεν του απάντησα σε τίποταέχει κι ο φόβος τα όριά τουόμως αυτό δεν το ήξερεόπως δεν το ήξερα κι εγώαργότερα το κατάλαβαπόσο φοβόταν κι εκείνοςόχι μονάχα…